Hanapin

Decaf's Ink

Write what you don't want to forget

The Rules of Rule Breaking

We are governed by rules, obviously or not. We even have a lot of names for it that just implies how important they are to us. We follow the rules of our state, we call it laws; of our religion, doctrine or creed; of our society, social trends; of philosophy, ethics; of our peers, peer pressure; of our parents, pain-in-the-ass; and those we impose to ourselves, discipline and principle.

I make this rules for fun really, and because I know the fun of breaking the rules. Rules bring order to our life, but can also limit us. So to the break the rules gracefully and without hurting anyone, we must bring order to ourselves: a rule for rule breaking.

5 Rules of Rule Breaking
1. Do not break the rules, unless you knew what you are breaking.
2. Do not break the rules, unless you understood what you are breaking.
3. Do not break the rules, unless you knew who made it.
4. Do not break the rules, unless you knew why it became a rule.
5. Do not break the rules, unless you can follow rules.

     This post is very meta and intended to be listicles — do not worry if it sounds like an obscene word, it just means an article containing lists. In a world where everyone wants to break the rule but only few know how to do it properly, we need rules for rule breaking. So have fun and feel free to follow my rules, or better yet break it.

1. DO NOT BREAK THE RULES, UNLESS YOU KNEW WHAT YOU ARE BREAKING.

    Rule is something that we people have to obey. You are only free to break it if you know what it is. The common defense we rule-breakers made when caught red-handed is that we have no knowledge about the rules, but obviously that’s not make us bad-ass, only stupid. Most rules are stated clearly, widely known, or just plainly obvious. Some are written in books, others become traditions, and some few irritatingly because blog post.

2. DO NOT BREAK THE RULES, UNLESS YOU UNDERSTOOD WHAT YOU ARE BREAKING.

    Do I still need to explain this to you? Again, it is another sign of stupidity.

 3. DO NOT BREAK THE RULES; UNLESS YOU KNEW WHO MADE IT.

    If you knew that the rule-maker has no real authority to impose rules or just someone who will solely benefit to it, you can think of breaking it and even better to ignore it. IMPORTANT: do not trusts the authority of some writer who wrote down rules on his blog just for fun!

4. DO NOT BREAK THE RULES; UNLESS YOU KNEW WHY IT BECAME A RULE.

    Rules are there and will forever exists. It must clearly have a purpose: to protect the life and health of people, to protect properties, to maintain peace, and not just to be cooooool.

5. DO NOT BREAK THE RULES; UNLESS YOU CAN FOLLOW RULES.

    Do not break rules just for the sake of breaking it! Do it only as a last resort. A great rule-breaker is someone who follows the rules unless it is really needed. If you can’t follow this rules you must not do rule breaking.

HOW TO APPLY/BREAK THIS RULES:

“You can only break the rules if it clearly failed its purpose.”

You don’t always need to be conformist, but most of the time you just need to follow the rules. There are exceptions even when the rules are designed to fit on most situations. It is bad to blindly follow the rules and even worse to break it carelessly. The real wisdom is knowing when to do it.

Do you know that there are people so great at breaking the rules they even changed the way we live? We call them innovators, and be like them, not just a petty rule-breaker.

Advertisements

How I Train My Dragon

 

Image source

Fearless does not equate bravery, but ignorance. Acknowledging your own fear and knowing how to live in face of it is truly what being brave is.

What is your weakness?

I have a social anxiety, and it begins when I am at age where most of my age-mate friends outgrew me physically and socially. It is when they slowly avoid me that it grew (or is it me?).

It was severe when I was young and felt outcast. I begun to be afraid by what people would perceive me when I can no longer relate to them. I started suspecting everyone pitied me secretly, and that I am uninteresting and really inconvenient. Because of that, I learned to distract myself and be content being alone.

 Anxiety  (intense nervousness) and self-consciousness arise from a fear of being closely watched, judged, and criticized by others.

It is when on college that I’ve realized that most of my fear aren’t sensible.“Why be afraid of being introduced to someone new or being on an interview?”  But realizing your fear doesn’t mean conquering it — but is surely part of the process. They say facing your fear is like slaying the dragon within you, true but it has a false premise: that you you should slay the dragon.

Killing the dragon is no any better, because that monster is really your guardian. Your inner and true self is the dungeon that it is protecting.

I am still taming the dragon until now. If not for the strength I’ve recently got from my experience, I would still not be brave enough to visit the dungeon where the dragon lives and discover my true self. To tame the dragon, I am now writing on my blog and starting to relate to people once again.

I still have the anxiety though, but not as  destructive as when it starts. The same “dragon” taught me to be sensitive on the feelings of other and not on just my own. But that dragon is not the same as before now that I learned that people’s image of me is not as important as my image of myself.

People’s fears reflect people’s values. It highlights what they value the most and what they do not want to lose.

I do not slay the dragon because I do not want to be the person who cannot empathize and indifference to people’s feeling. I know it still exists but now I can live with it and use it as a guide to be the person I want to be.

Related Links:

Kwentong Birthday

Sa blog post na ito ay sasagutin ko ang mga sumusunod na katanungan:
1. Alam niyo ba kung sino ang unang nagdiwang ng kanyang birthday?
2. Alam niyo ba kung bakit ipinagdiriwang natin ang ating mga birthday?
3. Alam niyo ba kung bakit tayo naghahanda ng cake na may nakasinding kandila kapag birthday?
4. Alam niyo ba kung sinong may birthday ngayon? (Hint: ako yun.)

Wala pang pakialam ang mga tao nuong unang panahon kung ngayon man ang araw na pinanganak ka (parang ngayon din naman, pero opinyon ko lang yun.) Hindi pa rin kasi uso nuon ang birthday cake, at walang pa rin namang Facebook. Ang unang naitalang kwento patungkol sa pagdiriwang ng kaarawan ay mula sa unang tipan ng bibliya. Ito ay ang pagdiriwang ng kaarawan ng ‘Pharaoh ng Egypt’. Pero kung sino talaga ang unang tao na nakaisip na gawin ang trip na ito ay hindi pa rin mahuli ng kinauukulan (Who’s give birth to birthday? No one knows).

Walang birthday ang mga unang tao sa kadahilanang wala pa silang paraan nuon para itala ang mga araw. Dahil naimbento lang ang kalendaryo nuong may panahon na ang mga tao na mag star-gazing at mapansin na hindi pare-pareho ang itsura ng buwan sa gabi.

Nuong panahon na laganap na ang Kristiyanismo at bago pa lang ito ay kinukundena ang pagdiriwang ng birthday. Masyado raw kasing ‘self-centered’ ang pagdiriwang ng sariling kaarawan, at kinukunsidera ito nuon ng Simbahan na isang paniniwalang pagano. Ang mga pagano kasi nuon ay nagdiriwang(?) ng kanilang kaarawan dahil naniniwala sila na pinakadelikado ang tao sa mga espiritu sa araw ng kanyang kaarawan. Bilang pag-iingat ay binabantayan ng mga kamag-anak ang may kaarawan, at nagbibigay ng kanya-kanyang dasal o hiling. Ang birthday cake naman ay sinasabing mula sa tradisyon ng pag-aalay kay Artemis, na diyosa ng pangangaso at buwan ng mga pagano, kaya naman hugis bilog ito; ang nakasinding mga kandila ay para matularan ang liwanag na taglay ng buwan. May paniniwala pa nga na ang usok na nanggagaling sa birthday candle ay maghahatid sa mga diyos sa kalangitan ng ating kahilingan.

Ngayong nasagot ko na ang karamihan sa mga tanong ay sasagutin ko na ang pinakamahalaga sa lahat: sino ang may birthday ngayon (11 December) ? Ngayon ay kaarawan ni Rey Mysterio na isang wrestler, at syempre, kaarawan ko rin.

Hanggang ngayon ay naiilang pa rin akong ipaalam sa ibang tao kung kelan talaga ang birthday ko. Pakiramdam ko kasi ay para akong nanghihingi ng atensyon sa mga tao. Introvert kasi ako. Hindi ko kasi alam kung pano dapat mag-react pag may bumati sa’yo ng ‘happy birthday’. At bilang tunay na introvert, lalong hindi ako mahilig sa party — pano pa kaya kung birthday party. Lalong-lalo na ayoko ng surpirse birthday party. “For God’s sake. That is like throwing an introvert person to his biggest fears: surprises, a lot of people, and party.”

Pero sa totoo lang, sa tagal ng panahon kong inililihim ang birthday ko, narealize ko rin na malungkot din pala kapag walang nakakaala sa’yo tuwing kaarawan mo. Yun na. Nakagat ko na ang sarili kong buntot. Ayokong sabihin sa iba kung kelan yung birthday ko pero nalulungkot din ako na walang nakaka-alala nito. Epic diba? “Gusto mo pasayahin yung sarili mo dahil birthday mo pero mahirap maging masaya ng mag-isa.” Kaya ito, kaya sinulat ko na lang sa blog ko para masabi ko na once and for all. Iniisip na sana kahit papano ay may taong makakabasa nito at makikibahagi sa pagdiriwang ko.

May dahilan kung bakit nakaturn-off yung birthday notifcation ko sa facebook. Ayoko ko kasi nang artificial na greeting. Kasi aminin man natin o hindi, naaalala na lang natin ngayon yung birthday ng isang tao dahil ipina-aalala palagi satin ito ni Facebook. Natatakot ako na di ko na makilala pa kung sino talaga yung mga taong nagpapahalaga sa birthday ko, na baka ang dahilan lang kung bakit bumati ka sa wall ko ay dahil sa hindi nawala-wala sa notification mo yung “Today is [insert someone’s name here]’s birthday, help him celebrating it” hangga’t hindi ka nagpopost sa wall ko. Nakakatuwa na may ba bati sayo sa facebook na di mo naman talaga ka close sa totoong buhay pero nagpopost sa wall mo sa parehong araw kada taon, pero para sakin, mas matutuwa ako kung yung mga taong pinapapahalagan ko ay maalala ako. Masaya na ko dun. Kasi yun naman talaga ang purpose nang birthday celebration: ang ipagdiwang ang panibagong taon sa buhay mo kasama ang mga taong mahal mo.

Dedication: Akira’s, my Never Give Up Idiots Capstone Group. Because birthdays are best celebrated with your family. 😉 

Historical Source: 

 

Bakit ako nagsusulat?

Masarap isipin na ipinanganak talaga akong manunulat. Kalokohan. Hindi pa ako marunong magbasa at magsulat nu’n, at tanging pag-iyak lamang ang alam kong gawin. Hindi ko rin ito ginagawa dahil may gusto akong palaganaping relihiyon o palayaing bansa. Nagawa na ng iba yun at wala akong balak mabaril sa Luneta. Ang totoo, nagsusulat ako dahil ayoko makalimot.

Rizal meme

Naimbento nating mga tao ang kamera dahil gusto nating hulihin ang mga sandali. Pero nung mga panahong hindi pa uso ang “selfie,” pagsusulat ang paraan natin para idokumento ang mga kaganapan sa ating buhay.

Naniniwala ako na may mga alaala at ideya na hindi dapat limutin. Hindi man natin sila tuluyang mababalikan, ay nandiyan naman sila upang ipaalala sa atin kung gaano kakulay ang buhay.

There are memories that aren’t worth forgetting.

Bata pa man ako ay mahilig na kong magbasa. Tuwing may libreng textbook na pinapahiram ang aking publikong paaralan sa amin ay atat na atat na kong umuwi at basahin ito (ayokong magbasa sa loob ng aming paaralan at di ko rin alam kung may library samin nuon, o baka di ko lang alam na may lugar na tinatawag na library nuon). Gustung-gusto ko rin kapag may pumupunta sa amin na nag-aalok ng mga children books. Pero hanggang duon lang. Puro textbooks lang ang nababasa ko at pagkalipas nang panahon ay nagsawa rin ako. Para kasing robot ang mga nagsulat nu’n at kadalasan ay may mga napakahirap pa na mga pagsusulit pagkatapos nang bawat kwento o leksyon. Pagkatapos nun ay nakalimutan ko na kung ano talaga ang gusto ko.

Kumuha ako ng kurso tungkol sa kompyuter at nagustuhan ko ito. Sa katunayan ay masaya akong ito ang kinuha ko nuon kahit wala naman talaga akong paki kung anong kurso yung kukunin ko. Natuto akong magprogram at ngayon ay masasabi kong magaling ako (Haha. Wala kayong paki, kung gusto niyo magblog din kayo). Dahil dun ay naging mayabang ako, este nagkakumpyansa pala sa sarili. At dahil uso na nuon ang mga ebooks ay muli nakapagbasa ako. Marami akong binasa na ebooks para matuto magprogram, di na ko nagbabasa ng textbook at sa halip mas gusto ko yung mga creative nonfinction (yung librong di lang puro boring facts yung sinasabi at alam mong tao yung sumulat). Nagbabasa na din ako ng artikulo sa Internet. Muli ay tumibok ang puso ko sa pagbabasa.

Pagkatapos kong magbasa ng mga technical books tungkol sa programming ay sinubukan ko namang magbasa ng mga novel ebooks. Ang kauna-unahan kong ebook na nabasa at natapos ay yung kay Seth Grahamme-Smith, Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Hanggang sa masundan na ng iba’t ibang uri nang libro hanggang sa umabot na ako sa puntong bumibili ako nang paperback at hardcover na libro kahit pa may ebook version naman sa Internet.

facehoqe

Image from the database of eliteessayservice.com

Programmer and bookworm na ako nuon pero di pa isang writer. Pero may nakilala akong taong mahilig magbasa nang mga novel. Sa kanya ko nahiram yung kay Rick Riordan, Percy Jackson & the Olympians series. Natuwa ako at may napagkukuwentuhan ako nang mga nababasa ko. Magkawavelength kame sa mundo nang fiction and books. Ang natatandaan ko napagusapan namin yung tungkol sa paggawa nang blog. Nakalimutan ko na yung eksaktong pinag-usapan namin, pero dahil dun nagkaideya ako na gumawa nang blog. Nakakatawa ngang isipin ngayon nung sinabi niya na nainspire siya magblog nung nabasa niya yung akin, dahil sa totoo lang kung di din dahil sa kanya ay wala rin itong blog na ‘to. (Yan pre, inallude na kita sa blog ko, kaya magblog ka na din.)

Pero para saan pa? Magaling Marunong na ko magprogram eh.. bakit kailangan ko pa magsulat? Alam kong may ibubuga ako sa programming pero diskumpiyado ako sa pagsusulat. Pero magsusulat pa din ako dahil gusto ko, dahil masaya ako.

PS: I am proud being Writer and a Programmer. Kung tatanung niyo ako kung ano mas mahal ko, pareho lang. Naniniwala ako na iisang propesyon lang sila, magkaiba lang nang medium na gamit at layunin sa pagsulat. (On literature arts, I write story; on programming I write codes.)

Shout out nga pala kay Owen at Roxelle na nag-aabang nang post ko! Haha, feeling ko talaga kayo lang nagbabasa neto, pero maraming salamat, para sa inyo tong post na to.

The End

+++Ngayon ko lang narealize kung bakit maraming tao ang nagpipilit sa existence ng forever. Bakit nga na naman kasi hindi, kung sa forever lang naglalaho ang konsepto ng ending. Pero ano ba namang masama sa ending? Hindi ba mayroon namang masayang ending?

+++Wala naman talagang happy ending. Dahil sa mga pelikula at telebisyon lang naman nauso ang term na iyon. Kung tutuusin, ang tinutukoy na happy ending sa mga pelikula at telebisyon ay yung katapusan ng kwento; hindi yung ending nung mga karakter. Eto ang isang halimbawa: may isang prinsesang kumain nang mansanas na may lason. Namatay siya, ngunit pagkalipas nang ilang araw ay dumating ang kanyang prinsepe. Sa nakapagtatakang dahilan ay nabuhay ang prinsesa pagkatapos siyang halikan nito. At syempre alam niyo na ang kasunod, sila’y nabuhay nang masaya habambuhay. Ngunit, paano tayo nakakasiguro na naging masaya nga sila habambuhay? Hindi kaya tinamad na lang mag-isip ang manunulat kaya tinapos niya na lang ito sa isang kasalan? Wala tayong paraan para malaman pa sapagkat duon niya naisip tapusin ang kwento.

+++ Ang buhay ay paikut-ikot lang. May nag-uumpisa, may nagtatapos, sunod may maguumpisa ulit, at may magtatapos ulit. May nag-uumpisa, may nagtatapos, sunod may maguumpisa ulit, at may magtatapos ulit. Paulit-ulit lang, parang itong talata lang na to.

+++Mayroong mga sitwasyon na parang gusto na nating matapos agad, ngunit kapag dumating naman na ang katapusan ay saka naman tayo malulungkot. Nakakabaliw. May piling mga pangyayari ang maaring makapagpadama sa atin nito, tulad nang pagtatapos ng isang semester ng pasukan. Pero isa lang naman ang ibig sabihin nito: na naging masaya tayo sa mga panahong iyon, na para bang natapos na rin ang ating kaligayahan, kasabay nang pagtatapos ng mga pagsubok na kakabit ng mga sandaling iyon. Ngunit sa halip na malungkot ay dapat nga maging masaya pa tayo dahil nangyari iyon. Maswerte tayo dahil nasulit natin ang pagkakataon, dahil mayroong mga taong hindi nakadarama nang kahit ano tuwing may nagtatapos sapagkat hindi naman talaga sila naging bahagi ng kwento.

+++“Every ending is a new beginning.” Hindi man natin mapipigilan ang nakakalungkot na pagdating ng katapusan, ay masasalubong naman natin ang mga susunod na kabanata nang may ngiti. Sapagkat laging may kasunod na kwento sa bawat pagtatapos, at ang tunay na ending ay magaganap lamang kapag tuluyan nang tumigil sa pag-ikot ang mundo.

+++Ang highlights ng buhay ay wala sa umpisa o katapusan; kundi nasa pagitan. Huwag na natin hintayin pang matapos ang isang kwento bago natin enjoyin. Gawin na natin ang lahat nang bagay na maari nating panghinayangan sa huli, dahil kadalasan ay maiksi lamang ang mga kwento at hindi natin alam kung kelan ito magtatapos.

+++Sana nga may forever na lang para di na natin kailangan pang maranasan ang pagkawalay sa mga taong napamahal na sa atin, ang pagtatapos ng masasayang alaala, at ang pagkawala ng bagay o tao na mahalaga sa atin. Pero hindi kaya sinadya talaga nang tagapaglikhang magkaruon nang katapusan ang bawat kasiyahan, alaala, karanasan at buhay para magawa natin silang pahalagahan? Dahil tulad nang isang manunulat, ang Diyos lamang ang may kakayahang diktahan ang magiging kahihinatnan ng ating mga kwento. At siguro nga isa itong malaking scheme nang Diyos upang iparating sa atin na dapat nating ingatan at ipagpasalamat ang bawat tao, bagay, at karanasan na dumarating sa atin, dahil kagaya nang essay na ito, ang ating kwento ay may wakas. THE END.


Dedication Para to sa mga taong mamimiss ko ngayong semester. Sa mga kagrupo ko sa Soft. Eng., sa mga tropa ko at naging tropa ko, sa mga kagrupo ko na, at magiging kagrupo ko sa pa Capstone, at sa lahat nang mga naging professor at kaklase ko this sem.

I am weak, therefore I am strong

Nuong una, nalilito ako. Sino ba naman kasing matinong tao ang gustong maging DJ, rap artist, programmer, orator (public speaker) at isang writer (Take note: gusto kong maging ang lahat nang iyan). Kumbaga, gusto kong maging DJ/rap artist/programmer/orator/writer. Slash, slash, and slash.

Pero obvious naman na di ko maaring gawin ang lahat nang iyan, na hindi maaring maging ako ang lahat nang yan. Sa ngayon, masasabi kong isa na akong programmer at writer; orator baka malapit na.

Bilang Programmer, nai-eexpress ko ang sarili ko sa mga codes na naisusulat ko. Alam kong ang software na nagagawa ko ay may parte nang pagkatao ko. Hindi ko man  maipakilala ang sarili ko nang buo, alam ko namang magiging kapaki-pakinabang sa iba ang codes na inire at ipinanganak nang malikot kong isipan. Pero sa pagsusulat ko talaga tuluyang nailalabas ang sarili ko. Wala nang pwedeng itago; labas kung labas.

Ngayon narealize ko na isa lang naman pala talaga ang gusto ko; kung ano ang “common point” sa lahat nang propesyong gusto ko: ang pagnanais na “mai-express” at maipakilala ang sarili ko.

Nag-ugat siguro ang kagustuhan kong iyan sa kasaysayan nang kabataan ko. (Oh… you have read it right. Time for flashback.) Nuon kasi, maituturing kong ang sarili ko na “invisible”, wala ni isang presensya. Isa lang ako sa milyun-milyong tao na sumasabay lang sa agos nang buhay – wala ni sariling identity. Oo, aaminin ko na, “attention  seeker ako”, papansin kumbaga.

Mahiyain ako nuon at walang imik. Ang lagi nga sa aking biro nang aking lola, na may halong sermon,  ay kahit daw may gumawa sa’ken nang masama ay mananatili lang akong tahimik at hindi man lamang ako lalaban at iimik. Pero tama ang aking lola, ganun nga ako, ayoko kasi nang conflict.

Dati takot akong makipag-usap sa tao, piling ko kakainin nila ko nang buhay. Ayoko kasing kung anu-anong isipin sa’ken nang tao. “basta wag mo kong pakialaman, kasi di rin naman  kita pinapakialaman.”, yan ang motto ko. Kaya ba ayokong mag-initiate nang usapan, para kasing ako mismo ang naglagay nang sarili kong binti sa hukay. Pero dahil umabot ka sa parteng ito nang essay ko, at  para kunwari may pakialam ka, e kunware nagtataka ka na at itatanong mo ito,  “kung ganun naman  pala, baket  nagsulat ka pa nito? Di ba parang ang gulo mo naman.” At oo, magulo talaga kong tao, kaya please kung may gagawin kang iba e gawin mo na, kaysa mabasa mo pa ang mga bagay na matagal kong ikinubli.

Alam kong sa pagsusulat kong ito ay ako mismo ang nagsuksok at nagpwersa nang hindi lang dalawang binti, kundi buong katawan ko sa hukay. Ngunit sa pagdaan nang panahon, nalaman ko na  hindi naman pala ganuon kalalim ang hukay na iyon, na ako rin naman pala ang gumawa nang hukay na matagal kong kinatakutan nuon.

Pero sinong mag-aakala na ang minsang uhugin, na laging nakakulong sa imahe nang isang mahiyaan, tahimik at mabaet na bata, ay magiging mapusok, na handang hubarin ang kanyang maskara para lamang ipakita sa iba kung sino ba talaga siya. Kahit ako, hindi ako makapaniwala na ang minsang pinakamabigat kong kahinaan at pinakamalaki kong kinatatakutan nuon ay siya palang  pinakagusto kong gawin at ang aking magiging kalakasan.

Ayon sa isang kasabihan (kung meron nang ganitong kasabihan) : “kung ano ang wala ka nung bata ka, yun ang hahanap-hanapin mo sa pagtanda mo.” Siguro nga ganyan ang nangyari sa akin. Hindi man ganuon kasaya ang kabataan ko, o kasing kulay gaya nang mga kaedad ko, ay hindi ako nagsisisi. Dahil ang mga karansang iyon ang rason kung paanong ang tahimik at mahiyaing bata ay naisulat ang kwentong tumatalakay sa kanyang sariling kahinaan. Dahil may katapangan at kalakasan sa pagiging mahina.

How to Live Forever

What is the sole thing that can beat death? The answer is not money or wealth, but memories. Humans doesn’t really die upon the death of their body. Their body might deteriorate but the memories they left can last forever; the only way a man be considered dead is when he is forgotten.

Every man creates his own memories in all course of his life. It might be joyful or sorrowful, but what make memories so special is its potential to last forever. Even though, not all memories were immortal and no memories were created equal. There are memories so beautiful that it is impossible to be forgotten, and memories so bad people prefer to forgot it than to feel its pain. The value of a memory depends on how impacting it is on people. Also, the more people who shares the memory, the greater its value.

If we create memories, then where do it came from? It comes from experience; something like first kiss. It also comes from everything man interact like memories of family and friends. Memories also come from the things we produce. All kinds of art – and this literature you’re reading of course – have memories from their artist.

Memories are our own history. They are the proof of our existence and journal of our experience. If a tree does fall in the forest and nobody’s there to hear it, does it make sound? And if a man has been born but there are no one who remember him, does he exist? To live is to make memories. Bad histories were despised, while the good ones were celebrated.

To live forever is to leave memories to people around you that will exceed your lifetime. I believe no one wants to be remember painfully and that no one wants to be a character in a hated history. So don’t only make memories that will last forever, but also ones so unforgettable because it touches the lives of many in a way the sun lights the world. Be an artist, love your friends and family, and enjoy your life to the fullest – that way, you will live forever in the memories of many.

Wag Assuming

+++ Mahalaga ang pakikipagrelasyon sa mga tao. Binubuo ang ating lipunan nang pamilya. At nabuo ang pamilya dahil sa mga relasyon. Ang relasyon na tinutukoy ko ay ang relasyon sa pagitan nang dalawang tao na nais magsama sa hirap at ginhawa.

+++Ano nga ba ang pinakaimportanteng elemento para umusbong ang isang relasyon? Pag-ibig ba? Sa tingin ko ay hindi. Sa aking palagay, ito ay ang “pag-aasume”.

+++Paano nga naman niligawan nang mga tatay natin ang ating mga nanay kung hindi nag-assume si tatay na may gusto sa kanya si nanay. Matahas kong sasabin na kahit kailan ay hindi magkakatuluyan ang dalawang taong manhid(maliban na lamang kung pinagkasundo sila nang kanilang mga pamilya). Ang panliligaw ay parang pagsali sa beauty contest. Ang pinaka-kalokohang sinasagot nang mga beauty queen pagkatapos silang manalo ay ang katagang, “hindi ko inaasahan na mananalo ako”. Talaga? Kung ganoon naman pala ay baket ka pa sumali? Di ba para manalo? Para magka-exposure para madiscover at maging artista? Di ba mas malaki ang exposure kung mananalo ka? Kaya hindi totoo na hindi mo inasahan na mananalo ka. Tama ba ko mga binibini?

+++ Hindi naman masama ang pag-assume. Ang masama ay ang manatiling manhid. Dahil wala naman talagang taong manhid. Marunong lang ang mga taong ito magpanggap na wala silang nararamdam kasi ayaw talaga nila sa tao o hindi pa lang talaga sila handa pumasok sa relasyon.

+++Bago tayo magpatuloy ay marapat na tanggapin muna natin ang katotohanang, “nag-aasume tayo sa tao kasi gusto rin natin siya” (Kung hindi ka sang-ayon, malamang ay mali ka nang post na binasa. Gamitin ang oras sa mas makabuluhang bagay). Naman! Para lang yan yung sa beauty contest. Bakit pa tayo mag-aasume na may gusto siya sa’ten kung hindi naman pala natin siya gusto. Pero hindi dahil sa libre lang ang mag-assume at hindi naman pala masama ay aaraw-arawin mo na ano? Hinay-hinay lang din. Kaya ko nga sinulat ang kalokohang post na ito, kahit na alam ko na maari akong mahusgahan base sa nilalaman nito, ay para magabayan tayo sa tamang pag-aasume. Gumawa ako nang aking DIY(Do It Yourself) rules sa pag-aasume.

RULES SA PAG-AASUME:

1. Wag mag-aasume sa taong overfriendly. May dalawang klase nang tao sa mundo, yung mga extrovert at introvert. Yung mga extrovert na tao ay yung mga taong mahilig makipagsocialize sa tao. Sila yung mga taong laging laman nang party at galaan. Sila yung ultimo nasa grupo nang estranghero ay kaya paring makipagpalitan nang kuru-kuro sa diskusyon at hindi umuurong ang dila. Yung introvert siyempre ay yung kabaliktaran. Para tunog scientific ay babaguhin ko yung rule ko at gagawin kong, “wag mag-aasume sa mga extrovert na tao”. Hindi ka dapat mag-assume sa kanila sapagkat sa malamang ay friendly lang talaga siya sayo. Ang problema sa mga taong ito ay hindi nila alam na yung mga friendly gesture nila ay madalas naiinterpret as act of flirting. So just give them the favor, at wag ka na lang mag-assume para hindi kayo pareho masaktan (pero madalas, ikaw lang talaga yung masasaktan).

2. Look for Isolation. Ang ibig sabihin lamang nito ay siguraduhin mo na yung mga tinuturing mong paglalandi niya sayo, ay sayo’t natatanging sayo niya lamang ginagawa. Meron din kasing tinatawag na selective friendly(I only made the term). Sila yung mga taong friendly pero sa mga piling tao lang. Pwedeng friendly lang sila sa mga lalaki o sa mga babae. (Sila yung tinatawag nang ating lipunan na makakating nilalang. Iwasan sila.) Tignan mo muna kung ikaw lang talaga yung ginaganyan niya, kung ikaw lang, party party na yan.

TANDAAN KAPAG NAG-AASUME:

1. Wag Masyadong Malandi. Hindi porket malakas ang sixth sense mo at feel na feel mo na may gusto talaga siya sayo ay lalandiin mo na din siya. Paalala lamang: Walang absolute truth sa mundo. Maaring lahat nang sinasabi ko ngayon ay walang kabuluhan. Hindi ko sinulat to para maging malandi ka. Ang gusto ko ay ang kabaliktaran. Matutong kontrolin ang emosyon.

2. Siguraduhing handa ka na sa relasyon bago ka lumandi. Hindi ka na pwedeng umatras pa kapag nilandi mo na rin siya. Malamang ay mag-aasume na rin siya. Maganda ba yun? Siyempre naman. Ang taong eh, ilang taon ka na ba at alam ba nang magulang mo yan? Kung hindi ka pa sigurado eh mabuti pang magpakamanhid ka na lang.

END NOTE: Maraming mga torpe sa mundo dahil ang mga taong ito ay hindi marunong mag-assume. Natatakot silang mag-approach at mag-assume sa taong gusto nila. Sapagkat wala silang tiwala sa sarili nila na magugustuhan din sila ng taong gusto nila. Ang post na ito ay sinulat nang isang torpe.

[DISCLAIMER: I’m not a love guru or a pyschologies. I cannot give proof or evidence to you. This is basically just a work of literature]

I’m No One

I was no one. Being programmer and writer aren’t something I dreamed before. Until college I dreamed of nothing. I think it has been just fine since I didn’t become choosy on the program I took on college. My father has told me that he wanted me as a civil engineer. It did also become my dream because it was my best friend’s dream too. My best friend is a math genius, and I am not. I prefer literature and he prefer algebra. I believe it is still his dream, but it was not already mine since the day I’ve realized that I cannot make fun of x and y. I ceased dreaming of being an engineer. On high school, when I can’t escape being asked about my dream, I just answered that I like to be a businessman even though it’s a lie. I finished high school without any goal in mind; I’m a man without direction.

I was a man who can’t finish anything and who hate responsibility. I was shy and did not have a lot of friends. I took Bachelor of Science in Information Technology on Quezon City Polytechnic University. The reason I took the program and the university was both arbitrary. I believed that taking particular course didn’t matter. I just need to finish schooling to have a diploma and to get job to earn living. I didn’t even bother searching for school; I just mimic my best friend’s choice. I’m not envy on those teenagers who have big dreams of graduating on prestigious school such as UP. We had taken the exam and we’ve both passed. My best friend took electronic engineering. I already gave up on engineering, so I choose IT since it was the only bachelor degree in the university that was neither engineering nor business-oriented. And I don’t want to lie on myself anymore. I got enrolled then everything was fine. Oh crap! I took a course that I didn’t know.

I was invisible. I was a student that no one even notice when his seat was blank. I have a subject named “introduction to computer programming: C/C++”. What the heck? What class I was attending at? What were C and C++? (You might not even know that, my classmates too) Was this really the course I have taken? Can I still back out? That was the questions running on my head that time. And then, the curiosity kicks in. I searched it in Google (which I have believed as a magical text box that can answers any question). I found relative tutorials on the internet. I printed it, since that time I still doesn’t have my laptop (and I didn’t also know that time that computer is a must on my course). I studied it, two or more times until I’ve finally understand it (although, that’s what I believe). And that’s the beginning of me being a programmer. I love to tell how mystical it was, but is a long and another story.

I am number one. I want to brag it, but it’s not true. I’m not the ace programmer. And I’m pretty sure that there are better programmers inside the campus. But what is life changing is the fact that, for the first time in my life, I have something to be proud of. Finally, I found happiness. I found something to love, something to do, and something to dream. Programming pushes me to read a lot of books. It’s one of the reasons why I’m always present at school (my campus crushes are the other reason). I’m in love with programming.

I am the man who will do what he loves. I believe I were already a writer long before I became programmer. I love literature as much as I love software. It is just that being programmer materialize first. It is programming that brings life to my real self.

I am invincible. From being no one, no direction, and invisible man, I become a programmer and a writer. The one who do not feared on doing something and handling responsibility. I also gained a lot of friends. I’m halfway my study and still have a long run before turning into Torvalds or Shakespeare’s par. But what I’ve learned in life is that the moment you believe on being someone, it becomes you.

Sumulat ng Blog sa WordPress.com.

Taas ↑